سرطان پانکراس: علائم، تشخیص و تصویربرداری

سرطان پانکراس یا سرطان لوزالمعده از سرطان های بدخیم و مهم دستگاه گوارش است که به دلیل علائم مبهم در مراحل اولیه، اغلب دیر تشخیص داده می شود. درد مداوم قسمت فوقانی شکم، انتشار درد به پشت، کاهش وزن بی دلیل و زردی پوست از نشانه های هشداردهنده این بیماری هستند. تشخیص سرطان پانکراس به بررسی بالینی، آزمایش های تخصصی و تصویربرداری دقیق نیاز دارد. سی تی اسکن با پروتکل اختصاصی پانکراس، MRI، MRCP و سونوگرافی آندوسکوپیک در شناسایی تومور، ارزیابی درگیری عروقی و تعیین مرحله بیماری نقش مهمی ایفا می کنند.
سرطان پانکراس چیست و چگونه در لوزالمعده شکل می گیرد؟
پانکراس یا لوزالمعده غده ای است که در قسمت فوقانی شکم، پشت معده و نزدیک به دوازدهه قرار دارد. این عضو دو وظیفه مهم در بدن بر عهده دارد؛ تولید آنزیم های گوارشی برای تجزیه مواد غذایی و ترشح هورمون هایی مانند انسولین و گلوکاگون برای تنظیم قند خون. سرطان پانکراس زمانی شکل می گیرد که سلول های این غده دچار تغییرات ژنتیکی شوند و بدون کنترل شروع به تکثیر کنند. تجمع این سلول ها به تشکیل توده بدخیم در بافت پانکراس منجر می شود.
تمام توده های پانکراس سرطانی نیستند. برخی ضایعات ماهیت خوش خیم دارند و توانایی تهاجم به بافت های مجاور یا انتشار به اندام های دوردست را ندارند. تومورهای بدخیم رفتار تهاجمی دارند و با پیشرفت بیماری می توانند به عروق خونی، غدد لنفاوی و اندام هایی مانند کبد گسترش پیدا کنند.
شایع ترین نوع سرطان لوزالمعده، آدنوکارسینوم مجرایی پانکراس (Pancreatic Ductal Adenocarcinoma یا PDAC) است که از سلول های پوشاننده مجاری پانکراس منشأ می گیرد. تشخیص محل و وسعت این تومور با روش هایی مانند سی تی اسکن تخصصی انجام می شود. نوبت دهی سی تی اسکن برای انجام تصویربرداری و بررسی دقیق ساختار پانکراس، با تجویز پزشک انجام می شود.

علائم سرطان پانکراس چیست؟ نشانه های اولیه و پیشرفته بیماری
علائم سرطان پانکراس به محل تشکیل تومور، اندازه آن و میزان پیشرفت بیماری بستگی دارند. این سرطان در مراحل اولیه اغلب نشانه های اختصاصی ندارد و با مشکلاتی مانند سوءهاضمه، درد شکم یا کاهش اشتها همراه می شود. با بزرگ شدن توده و درگیری مجاری صفراوی، علائم واضح تری مانند زردی پوست، کاهش وزن شدید و درد مداوم شکم بروز می کنند. شناخت این نشانه ها به تشخیص سریع تر بیماری و پیگیری بررسی های پزشکی کمک می کند.
علائم اولیه سرطان پانکراس که نباید نادیده گرفته شوند
در مراحل ابتدایی سرطان لوزالمعده، تغییرات جسمی اغلب تدریجی هستند و شدت زیادی ندارند. همین موضوع باعث می شود برخی افراد نشانه های اولیه را به اختلالات گوارشی نسبت دهند. مهم ترین علائم اولیه شامل موارد زیر می شوند:
درد مبهم در قسمت بالای شکم: احساس ناراحتی یا درد در ناحیه اپی گاستر Epigastric Pain که گاهی پس از غذا خوردن تشدید می شود.
درد منتشرشونده به پشت: رشد تومور و تحریک شبکه عصبی اطراف پانکراس می تواند درد شکم را به ناحیه پشت و ستون فقرات کمری منتقل کند.
کاهش اشتها و وزن بدون علت مشخص: اختلال در عملکرد دستگاه گوارش و تغییرات متابولیک ناشی از سرطان می توانند باعث بی اشتهایی و کاهش وزن ناخواسته شوند.
اختلالات گوارشی و احساس سیری زودرس: نفخ، سوهاضمه، تهوع خفیف و احساس پری معده پس از مصرف مقدار کمی غذا از نشانه های گزارش شده هستند.
خستگی و ضعف مداوم: تغییرات متابولیک، کاهش دریافت مواد مغذی و کم خونی می توانند سطح انرژی بدن را کاهش دهند.
علائم سرطان پانکراس در مراحل پیشرفته
با افزایش اندازه تومور و گسترش آن به مجاری صفراوی، عروق و اندام های مجاور، نشانه های بیماری شدت بیشتری پیدا می کنند. برخی از مهم ترین علائم سرطان پانکراس پیشرفته شامل موارد زیر هستند:
زردی پوست و سفیدی چشم Jaundice: انسداد مجرای صفراوی مشترک توسط تومور، باعث تجمع بیلی روبین در خون و ایجاد زردی انسدادی می شود.
تیره شدن ادرار و روشن شدن مدفوع: افزایش بیلی روبین خون و اختلال در ورود صفرا به روده، رنگ ادرار را تیره و مدفوع را کم رنگ می کند.
خارش پوست Pruritus: تجمع ترکیبات صفراوی در بدن می تواند خارش گسترده و آزاردهنده ایجاد کند.
تهوع و استفراغ: اختلال در تخلیه معده یا درگیری دوازدهه توسط تومور می تواند با تهوع و استفراغ همراه شود.
درد شدیدتر شکم و پشت: گسترش تومور به شبکه عصبی سلیاک (Celiac Plexus) می تواند درد مداوم و عمیق در شکم و پشت ایجاد کند.
تجمع مایع در شکم Ascites: انتشار سرطان به صفاق یا اختلال در گردش مایعات بدن می تواند باعث تجمع غیرطبیعی مایع در حفره شکمی شود.
مشاهده هر یک از این علائم به تنهایی به معنای ابتلا به سرطان پانکراس نیست؛ با این حال، زردی بدون علت مشخص، کاهش وزن ناخواسته و درد مداوم شکم نیاز به ارزیابی پزشکی دارند.
چرا سرطان پانکراس اغلب دیر تشخیص داده می شود؟
یکی از دلایل اصلی تشخیص دیرهنگام سرطان پانکراس، نبود علائم اختصاصی در مراحل اولیه بیماری است. این سرطان در ابتدا نشانه های خفیفی مانند سوءهاضمه، نفخ، کاهش اشتها و درد مبهم شکم ایجاد می کند که با اختلالات شایع گوارشی شباهت دارند.
از طرفی، پانکراس در عمق حفره شکمی و پشت معده قرار گرفته است و معاینه فیزیکی به تنهایی نمی تواند توده های کوچک این ناحیه را شناسایی کند. در بسیاری از بیماران، تومور پیش از بروز نشانه های واضح به بافت های مجاور، عروق خونی یا مجاری صفراوی گسترش پیدا می کند.
به همین دلیل، توجه به علائم هشداردهنده و بررسی تخصصی اهمیت زیادی دارد. پزشک بر اساس شرایط بیمار، تصویربرداری هایی مانند CT یا MRI را درخواست می کند و برای انجام نوبت ام آر آی باید نوع بررسی و پروتکل تصویربرداری متناسب با وضعیت بیمار تعیین شود.

عوامل خطر سرطان پانکراس؛ چه افرادی بیشتر در معرض بیماری قرار دارند؟
سرطان پانکراس تحت تاثیر مجموعه ای از عوامل ژنتیکی، پزشکی و محیطی شکل می گیرد. برخی شرایط مانند افزایش سن، سابقه خانوادگی و ابتلا به بیماری های مزمن پانکراس با افزایش احتمال ابتلا ارتباط دارند. شناخت این عوامل به شناسایی افراد پرخطر و توجه بیشتر به علائم هشداردهنده کمک می کند. مهم ترین عوامل خطر سرطان لوزالمعده شامل موارد زیر می شوند:
احتمال ابتلا به سرطان پانکراس با افزایش سن بیشتر می شود و بیشتر موارد بیماری در افراد بالای ۶۰ سال تشخیص داده می شوند.
سیگار و سایر محصولات تنباکو با افزایش خطر تغییرات بدخیم در سلول های پانکراس ارتباط دارند.
ابتلای بستگان درجه یک به این سرطان، به ویژه در صورت وجود چند فرد مبتلا در خانواده، خطر بیماری را افزایش می دهد.
تغییرات ژنتیکی در ژن هایی مانند BRCA1، BRCA2، PALB2 و CDKN2A با افزایش استعداد ابتلا ارتباط دارند.
التهاب طولانی مدت پانکراس با آسیب مداوم سلولی و افزایش خطر سرطان همراه است.
دیابت طولانی مدت و به ویژه شروع ناگهانی دیابت در سنین بالاتر همراه با کاهش وزن بی دلیل، نیازمند بررسی دقیق پزشکی است.
افزایش چربی بدن و اختلالات متابولیک با بالا رفتن احتمال ابتلا به سرطان پانکراس ارتباط دارند.
مصرف زیاد گوشت های فرآوری شده، کم تحرکی و برخی مواجهه های شغلی با مواد شیمیایی خاص در مطالعات به عنوان عوامل مرتبط با خطر بیماری بررسی شده اند.
سرطان پانکراس چگونه تشخیص داده می شود؟
تشخیص سرطان پانکراس با بررسی مجموعه ای از یافته های بالینی، آزمایشگاهی و تصویربرداری انجام می شود. پزشک برای شناسایی توده بدخیم، ارزیابی محل درگیری و تعیین میزان پیشرفت بیماری، ابتدا وضعیت عمومی بیمار و سوابق پزشکی او را بررسی می کند.
از آنجا که علائم سرطان لوزالمعده در مراحل اولیه اختصاصی نیستند، استفاده از روش های تشخیصی دقیق برای شناسایی ضایعات پانکراس اهمیت زیادی دارد. مراحل اصلی تشخیص شامل موارد زیر می شوند:
بررسی سوابق پزشکی و علائم بیمار: پزشک درباره درد شکم و پشت، کاهش وزن، بی اشتهایی، زردی، سابقه پانکراتیت مزمن، دیابت و سابقه خانوادگی سرطان سوال می کند.
بررسی زردی پوست و چشم، حساسیت شکمی، کاهش وزن و بزرگی کبد از بخش های معاینه اولیه محسوب می شوند.
اندازه گیری بیلی روبین، آنزیم های کبدی مانند ALT، AST، ALP و GGT به شناسایی اختلالات صفراوی و انسداد مجاری صفراوی کمک می کند.
افزایش این آنتی ژن کربوهیدراتی در برخی بیماران مبتلا به سرطان پانکراس مشاهده می شود؛ با این حال، التهاب پانکراس و انسداد صفراوی نیز می توانند سطح آن را افزایش دهند. بنابراین، این آزمایش به تنهایی برای تشخیص قطعی یا غربالگری سرطان کافی نیست.
سی تی اسکن با پروتکل اختصاصی پانکراس، MRI، MRCP و سونوگرافی آندوسکوپیک برای شناسایی توده، بررسی درگیری عروق و ارزیابی متاستاز کاربرد دارند.
پزشک با توجه به اندازه و محل توده، وضعیت بالینی بیمار و نتایج آزمایش ها، روش تصویربرداری یا نمونه برداری مناسب را انتخاب می کند.
تشخیص قطعی سرطان پانکراس در بسیاری از موارد با بررسی بافت شناسی نمونه بیوپسی انجام می شود؛ البته ضرورت نمونه برداری به شرایط بیمار و برنامه درمانی بستگی دارد.
نقش تصویربرداری در تشخیص سرطان پانکراس؛ کدام روش دقیق تر است؟
تصویربرداری پزشکی یکی از مهم ترین مراحل تشخیص سرطان پانکراس است و اطلاعاتی درباره محل تومور، اندازه ضایعه، میزان درگیری عروق خونی و احتمال انتشار سرطان به اندام های دیگر ارائه می دهد. انتخاب روش تصویربرداری به شرایط بیمار، یافته های آزمایشگاهی و هدف بررسی بستگی دارد.
سی تی اسکن با پروتکل اختصاصی پانکراس معمولا روش اصلی تصویربرداری برای ارزیابی اولیه و تعیین قابلیت جراحی تومور محسوب می شود. MRI، سونوگرافی آندوسکوپیک و PET/CT نیز در شرایط مشخص، اطلاعات تکمیلی ارزشمندی ارائه می دهند. هیچ روش تصویربرداری به تنهایی برای تمام بیماران بهترین انتخاب نیست و تفسیر نتایج باید با توجه به یافته های بالینی انجام شود.
سی تی اسکن پانکراس با تزریق ماده حاجب Contrastenhanced CT
سی تی اسکن با تزریق ماده حاجب و پروتکل اختصاصی پانکراس Pancreas Protocol CT یکی از روش های اصلی برای تشخیص و مرحله بندی سرطان لوزالمعده محسوب می شود. در این روش، تصاویر مقطعی از شکم در فازهای مختلف گردش ماده حاجب ثبت می شوند تا بافت پانکراس و عروق اطراف آن با جزئیات بیشتری بررسی شوند. رادیولوژیست با تحلیل تصاویر به ارزیابی ویژگی های زیر می پردازد:
شناسایی تومور در سر، تنه یا دم پانکراس و اندازه گیری ابعاد آن انجام می شود.
ارتباط تومور با شریان مزانتریک فوقانی SMA، شریان سلیاک Celiac Artery، ورید پورت و ورید مزانتریک فوقانی بررسی می شود.
کبد، غدد لنفاوی، صفاق و سایر اندام های شکمی از نظر انتشار سرطان ارزیابی می شوند.
میزان تماس یا احاطه تومور بر عروق اصلی برای تعیین وضعیت تومور از نظر قابلیت برداشت جراحی بررسی می شود.
استفاده از برش های نازک و تصویربرداری چندفازی شامل فاز پانکراسی و فاز ورید پورتال، دقت ارزیابی تومور را افزایش می دهد. طبق راهنمای بالینی انجمن انکولوژی اروپا (ESMO)، CT با پروتکل اختصاصی پانکراس روش اصلی تصویربرداری برای تشخیص و مرحله بندی این سرطان محسوب می شود.
ام آر آی و MRCP برای بررسی تومور پانکراس
ام آر آی MRI با استفاده از میدان مغناطیسی و امواج رادیویی، تصاویر دقیقی از بافت های نرم شکم ایجاد می کند. این روش برای بررسی ضایعات پانکراس، به ویژه توده های کوچک، ضایعات کیستیک و متاستازهای کبدی کاربرد دارد.
MRCP نیز یکی از توالی های تخصصی MRI است که مجاری صفراوی و مجرای پانکراس را با جزئیات نمایش می دهد. مهم ترین کاربردهای MRI و MRCP شامل موارد زیر می شوند:
شناسایی ضایعات کیستیک پانکراس مانند IPMN
بررسی اتساع یا انسداد مجرای پانکراس و مجرای صفراوی مشترک CBD
ارزیابی ضایعات مشکوکی که در سی تی اسکن وضوح کافی ندارند
شناسایی متاستازهای کوچک کبدی پیش از جراحی
بررسی بیماران دارای حساسیت به ماده حاجب یددار یا منع انجام CT با تزریق
بر اساس راهنمای ESMO، MRI شکم در موارد نامشخص بودن نتایج CT، وجود ضایعات کیستیک یا محدودیت انجام سی تی اسکن کاربرد دارد.

سونوگرافی و سونوگرافی آندوسکوپیک EUS
سونوگرافی شکم با استفاده از امواج صوتی، نمایی اولیه از پانکراس، کبد و مجاری صفراوی ایجاد می کند. این روش در بررسی زردی انسدادی و اتساع مجاری صفراوی کاربرد دارد؛ با این حال، گاز روده و عمق قرارگیری پانکراس می توانند مشاهده کامل این عضو را دشوار کنند.
سونوگرافی آندوسکوپیک Endoscopic Ultrasound یا EUS با قرارگیری پروب سونوگرافی در انتهای آندوسکوپ، امکان مشاهده پانکراس از نزدیکی معده و دوازدهه را فراهم می کند. مهم ترین کاربردهای این روش شامل موارد زیر می شوند:
شناسایی توده های کوچک پانکراس
بررسی غدد لنفاوی اطراف پانکراس
ارزیابی عمق نفوذ تومور به بافت های مجاور
نمونه برداری با سوزن ظریف FNAیا سوزن برشی FNB از بافت مشکوک
پت اسکن در بررسی گسترش سرطان پانکراس
پت اسکن PET/CT با استفاده از ردیاب رادیواکتیو FDG، میزان فعالیت متابولیک سلول ها را بررسی می کند. سلول های سرطانی در بسیاری از موارد جذب گلوکز بالاتری دارند و در تصاویر PET به شکل کانون های افزایش جذب ردیاب دیده می شوند. این روش بیشتر برای ارزیابی احتمال متاستازهای دوردست، بررسی یافته های مشکوک در سایر تصویربرداری ها و ارزیابی برخی بیماران پرخطر کاربرد دارد.
با این حال، PET/CT روش استاندارد تشخیص اولیه تومور پانکراس نیست و جایگزین CT با تزریق ماده حاجب نمی شود. التهاب پانکراس نیز می تواند جذب FDG را افزایش دهد و نتیجه مثبت کاذب ایجاد کند. راهنمای ESMO استفاده از PET/CT را برای بررسی تومور اولیه توصیه نمی کند و کاربرد آن را به ارزیابی موارد منتخب برای مرحله بندی بیماری محدود می کند.
آمار دقت روش های تصویربرداری: در یک متاآنالیز منتشرشده در سال ۲۰۱۷ در مجله European Journal of Radiology، عملکرد روش های تصویربرداری برای تشخیص آدنوکارسینوم مجرایی پانکراس بررسی شد. نتایج تجمیعی این پژوهش به شرح زیر بود:
روش تصویربرداری | حساسیت تشخیصی | ویژگی تشخیصی |
MRI | ۹۳ درصد | ۸۹ درصد |
CT | ۹۰ درصد | ۸۷ درصد |
EUS | ۹۱ درصد | ۸۶ درصد |
PET | ۸۹ درصد | ۷۰ درصد |
سونوگرافی شکم | ۸۸ درصد | ۹۴ درصد |
این ارقام حاصل مطالعات تجمیعی هستند و به شرایط بیمار، اندازه تومور، کیفیت دستگاه و تخصص رادیولوژیست بستگی دارند. بنابراین، انتخاب روش تصویربرداری باید بر اساس هدف تشخیصی و نظر پزشک انجام شود.
بیوپسی سرطان پانکراس چه نقشی در تشخیص قطعی دارد؟
بیوپسی یا نمونه برداری بافتی روشی برای بررسی سلول های مشکوک به سرطان است که تشخیص بافت شناسی را امکان پذیر می کند. در این روش، پزشک بخشی از بافت تومور را خارج می کند و برای بررسی به آزمایشگاه پاتولوژی می فرستد. یکی از روش های رایج نمونه برداری از پانکراس، استفاده از سونوگرافی آندوسکوپیک EUS است.
پزشک با عبور آندوسکوپ از دهان و رسیدن به معده یا دوازدهه، تومور را با سونوگرافی مشاهده می کند و سوزن مخصوص را برای برداشت نمونه به کار می برد. پاتولوژیست نمونه را از نظر شکل سلول ها، نوع تومور و ویژگی های بدخیمی بررسی می کند. تصویربرداری هایی مانند CT و MRI محل تومور، اندازه آن و میزان گسترش بیماری را نشان می دهند؛ اما بررسی بافتی، ماهیت سلول های توده را مشخص می کند.
پیش از شروع شیمی درمانی یا درمان های دارویی سیستمیک، معمولا تایید بافتی سرطان ضرورت دارد. با این حال، تمام بیماران به بیوپسی نیاز ندارند. در برخی بیماران با تومور قابل جراحی و یافته های تصویربرداری مشخص، تیم درمان می تواند پس از ارزیابی تخصصی، جراحی را بدون نمونه برداری پیش از عمل برنامه ریزی کند. انتخاب روش تشخیص به وضعیت بیمار و تصمیم تیم چندتخصصی بستگی دارد.
هزینه تصویربرداری برای تشخیص سرطان پانکراس چقدر است؟
هزینه تصویربرداری برای تشخیص سرطان پانکراس به نوع روش، استفاده از ماده حاجب، تعرفه مرکز تصویربرداری، پوشش بیمه و تجهیزات مورد استفاده بستگی دارد. پزشک با توجه به علائم بیمار و نتایج بررسی های اولیه، روش مناسب را انتخاب می کند. هزینه هر روش نیز متفاوت محاسبه می شود و شامل موارد زیر می شود:
سی تی اسکن شکم با تزریق: هزینه به پروتکل اختصاصی پانکراس، تعداد فازهای تصویربرداری و ماده حاجب مصرفی بستگی دارد.
ام آر آی شکم: هزینه بر اساس نوع دستگاه، ناحیه مورد بررسی و نیاز به تزریق ماده حاجب تعیین می شود.
ام آر سی پی MRCP: هزینه به انجام تصویربرداری از مجاری صفراوی و پانکراس و نیاز به بررسی های تکمیلی بستگی دارد.
سونوگرافی شکم: هزینه با توجه به تعرفه مرکز و نوع سونوگرافی محاسبه می شود.
سونوگرافی آندوسکوپیک EUS: هزینه به تجهیزات تخصصی، نوع مرکز درمانی و انجام نمونه برداری همزمان بستگی دارد.
پت اسکن PET/CT: هزینه به نوع اسکن، ماده رادیوداروی مصرفی و تعرفه مرکز پزشکی هسته ای وابسته است.
سخن پایانی
سرطان پانکراس از بیماری هایی است که تشخیص به موقع آن به بررسی دقیق علائم، عوامل خطر و استفاده از روش های تشخیصی مناسب نیاز دارد. درد قسمت فوقانی شکم، کاهش وزن بی دلیل، زردی و تغییرات گوارشی از نشانه هایی هستند که باید جدی گرفته شوند. سی تی اسکن با پروتکل اختصاصی پانکراس، MRI، MRCP و سونوگرافی آندوسکوپیک به پزشکان کمک می کنند تا تومور را شناسایی کنند و میزان گسترش آن را ارزیابی کنند. بررسی نمونه بافتی نیز در موارد لازم، نوع سلول های تومور را مشخص می کند. مراجعه به پزشک و پیگیری بررسی های تخصصی، مسیر تشخیص و انتخاب درمان مناسب را روشن تر می کند.
سوالات متداول
1. سرطان پانکراس در آزمایش خون مشخص می شود؟
خیر. آزمایش خون به تنهایی سرطان پانکراس را تشخیص نمی دهد. پزشک از آزمایش هایی مانند CA199 برای بررسی شرایط بیمار و پیگیری پاسخ به درمان استفاده می کند و نتیجه آن را در کنار تصویربرداری و سایر بررسی ها تفسیر می کند.
2. آیا سرطان پانکراس در سونوگرافی معمولی دیده می شود؟
سونوگرافی شکم در برخی بیماران توده پانکراس یا گشادشدن مجاری صفراوی را نشان می دهد. با این حال، گاز روده و موقعیت پانکراس می توانند مشاهده کامل این عضو را دشوار کنند. پزشک برای بررسی دقیق تر از CT، MRI یا سونوگرافی آندوسکوپیک استفاده می کند.
3. آیا درد کمر می تواند نشانه سرطان پانکراس باشد؟
بله. برخی تومورهای پانکراس باعث درد قسمت فوقانی شکم می شوند که به پشت انتشار پیدا می کند. این درد به تنهایی نشانه سرطان نیست و مشکلات ستون فقرات، عضلات و دستگاه گوارش نیز می توانند چنین دردی ایجاد کنند.
4. آیا سرطان پانکراس باعث افزایش قند خون می شود؟
بله. سرطان پانکراس می تواند در عملکرد سلول های تولیدکننده انسولین اختلال ایجاد کند و باعث افزایش قند خون شود. بروز ناگهانی دیابت در سنین بالاتر، به ویژه همراه با کاهش وزن بی دلیل، نیاز به بررسی پزشکی دارد.
5. آیا سرطان پانکراس در سی تی اسکن بدون تزریق مشخص می شود؟
سی تی اسکن بدون تزریق در برخی شرایط اطلاعات اولیه ای درباره پانکراس ارائه می دهد؛ اما برای بررسی تومور و ارزیابی ارتباط آن با عروق، معمولا سی تی اسکن با تزریق ماده حاجب و پروتکل اختصاصی پانکراس انتخاب می شود.
6. سرطان پانکراس به کدام اندام ها گسترش پیدا می کند؟
سرطان پانکراس می تواند به کبد، صفاق، ریه ها و غدد لنفاوی گسترش پیدا کند. پزشک با استفاده از تصویربرداری و بررسی های تکمیلی، محل های احتمالی انتشار بیماری را ارزیابی می کند.
7. آیا سرطان پانکراس در افراد جوان هم دیده می شود؟
بله. سرطان پانکراس در سنین جوانی نیز رخ می دهد؛ اما شیوع آن در سنین بالاتر بیشتر است. سابقه خانوادگی، برخی جهش های ژنتیکی و پانکراتیت مزمن از عوامل خطر این بیماری محسوب می شوند.
8. برای بررسی سرطان پانکراس باید به چه پزشکی مراجعه کنم؟
متخصص گوارش معمولا ارزیابی اولیه را انجام می دهد و در صورت مشاهده یافته های مشکوک، بیمار را برای بررسی های تکمیلی به متخصصان مرتبط ارجاع می دهد. در صورت تایید سرطان، متخصص انکولوژی، جراح پانکراس و متخصص رادیولوژی نیز در تصمیم گیری درمانی مشارکت می کنند.
اطلاعات بیشتری در مورد سرطان پانکراس و انواع آن را میتوانید از وبسایت clevelandclinic دریافت کنید.


